تو كيستي كه توقع داري مردم جامه هاي مناعت طبع شان را پيش روي تو بدرند

و پرده عزت نفس شان را بيفكنند

تا تو شايستگي شان را عريان ببيني

و عزت نفسشان را آشكارا تماشا كني؟

تو كيستي كه توقع داري

با بخشيدن چيزي دنيوي

پول و نان و لباس و سرپناه

ديگران روح خود را در برابرت برهنه سازند ؟

بخشش

خود را با آنچه كه مي بخشد

تحميل نمي كند .

بخشش

فقط خود را در اختيار مي گذارد

و خرسند است .

بخشش

خود را وام دار كسي مي داند كه او را مي پذيرد .

نخست خود را سزاوار بخشيدن كن .

تو بايد نگران اين موضوع باشي كه آيا اساسا شايسته آن هستس كه بخشنده باشي يا نه .

زيرا به راستي كه اين زندگي ست كه مي دهد

و اين زندگي ست كه مي ستاند .

تو يك واسطه اي

تو شاهدي بيش نيستي .

زندگي است كه به تو زندگي مي بخشد .

در حالي كه تو بيهوذه گمان مي كني اين تو هستي كه مي بخشي .

اين زندگي ست كه مي بخشد .

اين زندگي ست كه مي گيرد .

بخشنده و گيرنده دو بال يك پرنده اند .

و بخشنده و گيرنده را از هم جدا نكنيد .

همه چيز را با هم قسمت كنيد و سپس فراموش كنيد .

بخشنده بايد فراموش كند كه بخشيد است .

گيرنده بايد فراموش كند كه گرفته است .

هر دو بايد خود را وامدار زندگي بدانيم .

زيرا اين زندگي ست كه مي دهد و اين زندگي ست كه مي گيرد .